Over mezelf

Ik ben Anneke en werd op deze aardkloot geworpen in 1975.  Ik heb op verschillende plaatsen in en rond Gent gewoond, maar na ongeveer 25 jaar hield ik het er voor bekeken en ben ik uitgeweken naar de mooie Vlaamse Ardennen : ver weg van alle drukte en temidden van de prachtige natuur.  Ik ben bediende,  gehuwd, heb geen kinderen, maar wel een aantal huisdieren.  In mijn vrije tijd ben ik bezig met MLP (tja, wat had je nu gedacht), maar ook met line dance, ritjes met de oldtimer, uit eten gaan, cinemake, concertje, theater, ...  Mijn leven is goed gevuld en niettegenstaande we kinderloos zijn, verveel ik me geen seconde - integendeel : elke dag is veel te kort!

  

Pony-gekte

Sommigen zullen zich misschien herkennen in het vervolg van mijn verhaal.  In de winter van 2014 werd onze zolder onder handen genomen en moest deze helemaal worden leeggemaakt.  Zoals de meeste mannen, vond ook die van mij dat dit het ideale moment was om nog eens door alle "rommel" te gaan en een aantal zaken naar het containerpark te verhuizen.  Ik geef toe dat ruim de helft van de volledige zolderinboedel van mij is (het kan ook driekwart zijn...), en ik kan ook bijzonder moeilijk spullen weggooien, zeker als er een vleugje nostalgie aanhangt.  in één van die dozen hebben mijn pony's meer dan 25 jaar gewoond en God weet hoeveel keer die al mee zijn verhuisd.  Tot op het moment dat mijn man dus vroeg om toch eens naar die ene doos te kijken, want dat het te zot is om dingen te bewaren die verstorven of lelijk geworden zijn.  En ja, dat was dus het begin van de pony-gekte...  Ik opende de flappen van de bewuste doos en aanschouwde de pony's die ik zo lang in mijn herinneringen had bewaard, met de zachte kleurtjes en de lieve snoet.  Enkel Windy, mijn allereerste pony, had een hardnekkige blauwe vlek op de hoorn en vermits ik perfectionist ben, besliste ik meteen om haar in de zak voor het containerpark te gooien.  Na minder dan twee minuten stond ze alweer op de tafel.  :-D  Ik kon het niet over m'n hart krijgen om zoiets lieflijks achteloos weg te gooien, ik heb er te veel mooie herinneringen aan bewaard.  Ik heb me op dat eigenste moment voorgenomen om mijn perfectionisme voor één keer aan de kant te schuiven, en te genieten van dit prachtige speelgoed dat al zovele jaren heeft doorstaan en nog steeds mag gezien worden, zélfs met de optredende ouderdomsverschijnselen.

Ik liet me leiden door het gekke idee om mijn vijf koppen tellende collectie van toen, met de spulletjes die ik allemaal nog mooi in aparte doosjes had zitten, een opknapbeurt te geven!  Hoe meer stof ik verwijderde en hoe meer ik manen en staarten waste en verzorgde, hoe vrolijker ik er van werd!  Ik wist niet dat het kon, maar dat gevoel dat ik had als klein meisje, toen ik me over deze wezentjes ontfermde, hen liefdevol verzorgde en koesterde, kwam helemaal terug!  Het mag dan wel belachelijk klinken, maar ik schaam er mij toch ook niet voor om dit te bekennen.  

Ineens vroeg ik me af of hiervan nog iets op internet terug te vinden zou zijn, dus nam ik mijn tablet en begon ik te Googelen.  Dat was dan ook meteen het begin van de aangroei van mijn collectie : amper twee maanden later mocht ik toch al aan ongeveer 200 pony's onderdak bieden (ik moet ze allemaal nog tellen en inventariseren!) en had ik tal van accessoires bijeen verzameld.  Gelukkig moet ik heel die bende niet ook nog te eten geven - al maak ik er wel een zaak van om hen allemaal een spa-behandeling te geven, maar daarmee ben ik dus nog maanden zoet...

 
 

Delen van een passie

In mijn zoektocht naar "nieuwe" pony's ben ik intussen al met heel wat leuke mensen in contact gekomen.  Soms vraag ik wel eens hoe oud ze zijn, om mezelf ervan te vergewissen dat ik toch geen slachtoffer ben geworden van een vroegtijdige vorm van seniliteit.  Tot mijn grote verbazing echter zijn er heel wat verzamelaars en sympathisanten bij van mijn leeftijd!  Dat is alvast een hele geruststelling en ik vermeld dit er dan ook iedere keer bij als ik mensen vertel over mijn nieuwe hobby en ik de wenkbrauwen zie fronzen.  

Als ik zie hoeveel er verhandeld worden en de soms hallucinante bedragen bekijk die op eBay geboden worden, dan kan ik alleen maar concluderen dat de G1 pony's na al die jaren nog steeds bijzonder gegeerd zijn, wat eens te meer de bevestiging is dat ik niet de enige ben die als een blok voor hen valt!

Het zou bijzonder leuk zijn om via deze weg in contact te komen met zielsverwanten die, net als ik, verknocht zijn aan de G1's : ervaringen en tips uitwisselen, elkaars verhalen lezen, eventueel helpen met het vinden van pony's, ...  Aan de hand van de feedback die ik krijg hoop ik deze site verder te kunnen uitbouwen en gaandeweg een referentie te worden voor elke MLP-liefhebber over heel de wereld!